شهيد داود عبدزاده علمدار

وصیتنامه

1507076 داود عبدزاده با نام خدا و با آرزوى سلامتى وتوفيق براى حضرت اما م خمينى بت شكن زمان و رهبر مستضعفان جهان گوشه اى از درد دلم را بعنوان وصيت نامه به روى كاغذ مى آورم تا وظيفه ام را انجام بدهم . من هم پدرو مادرم رادوست دارم و خيلى هم به آنها وابستگى دارم من هم به زندگى علاقمندم و دوست دارم زندگى كنم من هم خلاصه به دوستان و خويشاوندانم عشق ميورزم . اما همه اين دوست داشتن ما حدى دارد و حد آن زمانى است كه جهاد در راه خدا و يارى دادن دين خدا مطرح نباشد كه هرگاه مطرح شدن جانم را فداى آن ميدهم . سر وجانم فداى دين خدا مدتهاست خدا را صدا ميكنم پس كجا ست شهادت ! پس كجا ديگر از اين دنياى مادى خسته شده ام و آنقدر تقوا ندارم كه خود را از شر شيطان نجات دهم و هر روز فقط به گناهانم افزوده ميشود. خدايا تو باكرمى پس كرم كن و مرا به آرزوى ديرينه ام كه همانا شهادت است برسان. آمين و اما چند سخن با شماپدرو مادرم و خواهران و برادرعزيزم كه من شرمنده شماهستم و اى دوستان كه خود ميدانيد چقدر دوستتان دارم و اى فاميل عزيز و محترم اول اينكه اگر خدا را و اگر مرا دوست داريد برايم گريه مكنيد و لباس مشكى مپوشيد كه دشمن شاد كن است . دوم اينكه امام را تنها نگذاريد مبادا نااميد شويد كه جبران آن سخت است بگفته امام توجه شود كه فرمود ما وظيفه خود را انجام ميدهيم بميريم هم پيروزيم و بكشيم نيز پيروزيم . سوم آنكه در راه خدا كار كردن تفرقه ندارد از تفرقه دورى كنيد در خانواده ميان دوست و اجتماع كه بزرگترين ضربه تفرقه است و در خاتمه از هم طلب آمرزش ميكنم . والسلام