شهید احسان قاسمی

زندگینامه

شهید احسان قاسمی در پانزدهم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۵ در شهر مقدس قم چشم به جهان گشود. نوجوانی مؤمن، مهربان، خادم‌الحسین(ع) و عاشق خدمت به مردم بود. هنوز دانش‌آموز بود که در مسیر ایمان، ولایت و مقاومت گام برداشت و در گروه‌های جهادی به یاری نیازمندان می‌شتافت. او از سنین کودکی با محبت اهل‌بیت(ع) رشد کرد و ارادت خاصی به حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) داشت. احسان در ماه مبارک رمضان و ایام نوروز به‌عنوان خادم افتخاری چایخانه حرم مطهر امام رضا(ع) خدمت می‌کرد و با شور و شوق خاصی، خود را وقف خدمت در حرم رضوی می‌دانست. احسان جوانی باایمان، مؤدب، متین و دغدغه‌مند بود؛ به والدین خود احترام بسیار می‌گذاشت و همواره برادرانش را به بوسیدن دست مادر سفارش می‌کرد. از ناهنجاری‌های اجتماعی، به‌ویژه بی‌حجابی ناراحت می‌شد و در حد توان، امر به معروف می‌کرد. دل در گرو وطن داشت و همیشه می‌گفت: «اگر جنگی شود، اجازه می‌دهی بروم؟ اگر زمینی باشد، با افتخار می‌روم!» احسان قاسمی فعال جهادی بود و همراه دوستانش بسته‌های معیشتی برای خانواده‌های نیازمند و لوازم‌التحریر برای دانش‌آموزان محروم آماده می‌کرد. او از مدافعان فرهنگ مقاومت اسلامی بود و از جنایات رژیم صهیونیستی به‌شدت ابراز انزجار می‌کرد و معتقد بود این رژیم منحوس به‌زودی به دست رزمندگان اسلام نابود خواهد شد. بامداد سی‌ویکم خردادماه ۱۴۰۴، در جنایتی تروریستی و بزدلانه، رژیم صهیونیستی با حمله موشکی به منطقه سالاریه قم، ساختمانی چهارطبقه را هدف قرار داد. در این حمله، سرلشکر شهید محمدسعید ایزدی (حاج رمضان) و شهید احسان قاسمی، این نوجوان مؤمن قمی، به درجه رفیع شهادت نائل آمدند. احسان در لحظه شهادت تنها شانزده سال داشت. مادرش می‌گوید آن شب، پس از بازگشت از مسجد جمکران، به او گفته بود در سالن بخوابد چون هوا خنک‌تر است؛ و همان‌جا بود که در سکوت شب، با صدای مهیب انفجار، احسان به آرزوی دیرینه‌اش یعنی شهادت رسید. پدر شهید در وصف فرزندش می‌گوید: «احسان سرباز کوچکی برای وطن، رهبر و اسلام بود. روحیه ولایی‌اش مثال‌زدنی بود و اگر امروز امنیت داریم، آن را مدیون امثال او هستیم.» این پدر بزرگوار پس از شهادت فرزندش، در اقدامی تحسین‌برانگیز، زمین چند میلیاردی خانواده را برای تقویت توان دفاعی کشور اهدا کرد تا یاد فرزند شهیدش در مسیر سربلندی ایران اسلامی جاودانه بماند. پیکر مطهر شهید احسان قاسمی پس از تشییع باشکوه مردم قم، در تاریخ سوم تیرماه ۱۴۰۴ در گلزار شهدای علی‌بن‌جعفر(ع) آرام گرفت. روحش شاد و راهش پررهرو باد